Kindermishandeling

Zorgen bespreken

Zorgen over de veiligheid van een kind bespreek je zo veel mogelijk (als de veiligheid van betrokkenen dit toelaat) direct met de ouders en het kind.

Je zorgen bespreken is een vorm van helpen

Jongeren en volwassenen die mishandeld zijn, vertellen dat er mensen in hun omgeving moeten zijn geweest die iets gehoord of gezien hebben. Maar dat niemand of alleen een enkeling er iets van heeft gezegd of er iets aan heeft gedaan, en dat ze daar, naast de andere gevolgen van de mishandeling, last van hebben. Hierover praten mét ouders en kinderen (en niet over hen) is al een vorm van helpen. Zeggen wat je ziet mag en helpt dus.

Algemene tips:

  • Bespreek het op een vragende, niet veroordelende manier, vanuit oprechte betrokkenheid en zorg, en wacht niet te lang met zo’n gesprek.
  • Zeg zo concreet mogelijk en oordeelsvrij wat je ziet en hoort en wees geïnteresseerd in hoe de ander dit ervaart. Laat de ander hierin het tempo bepalen.
  • Beloof geen geheimhouding, maar leg uit dat er niets verandert als er niets gebeurt. Vertel wat je gaat doen, kom die belofte na en spreek af wanneer je erop terug komt.
  • Wanneer je de situatie en het gezin nog maar kort kent of je onzeker voelt, zorg er dan voor dat je samen met een andere betrokkene in gesprek gaat met de ouder(s) of het kind.
  • Veiligheidsrisico’s inschatten kun en doe je niet alleen. Stel jezelf de vraag of er anderen zijn die mogelijk signalen hebben van onveiligheid in het gezin.

Ben je als (jeugd)professional betrokken bij het gezin, dan ga je ook in overleg met collega’s of deskundigen. Vertel ouders (en kind) over de acties die je onderneemt.

Hoe bespreek ik mijn zorgen met kind en ouders?

Tips voor houding, voorbereiding en het gesprek met ouders en kind lees je op deze site bij In gesprek met kind en ouders: een lastig gesprek?

Tips vind je ook in de volgende publicaties:

Hoe bespreek ik mijn zorgen met andere professionals?

Wees transparant en vertel ouders (en kind) over de acties die je onderneemt.

Acute onveiligheid

Het bespreken van waargenomen signalen (en de verklaringen van ouders daarbij) met andere professionals en deskundigen is de tweede stap van de meldcode. Het kan gebeuren dat je samen vaststelt dat de feiten zo ernstig zijn dat direct handelen nodig is. Het is ook mogelijk dat slachtoffers uit zichzelf om hulp vragen (disclosure).

In beide gevallen is sprake van acute onveiligheid: het kind is in direct fysiek gevaar, zijn veiligheid is de komende dagen niet gegarandeerd en er is direct bescherming nodig. Dat betekent dat je direct contact opneemt met Veilig Thuis.

Lees ook: Wat kan ik als professional verwachten van Veilig Thuis?

Consulatie van collega's

Het anoniem delen van informatie kan altijd. Ga in gesprek met de aandachtsfunctionaris kindermishandeling in je eigen organisatie en vraag advies bij Veilig Thuis. Zoek daarnaast vooral de expertise bij de vraag die je hebt. Medisch professionals kunnen bijvoorbeeld contact opnemen met het Landelijke Expertisecentrum Kindermishandeling (LECK) voor hulp bij het duiden van lichamelijk letsel.

Heb je te maken met een acute situatie van (mogelijk) seksueel geweld neem dan contact op met Centrum Seksueel Geweld.

Met wie mag ik welke informatie delen?

Het delen van informatie is een essentieel onderdeel van het werk van professionals. Het kan letterlijk van levensbelang zijn. Deze websites bieden informatie over welke informatie met wie gedeeld kan worden:

Vragen?

Roos Kooijman is contactpersoon.

Foto Roos  Kooijman

Hebt u een vermoeden van kindermishandeling of huiselijk geweld?
Bel voor advies over of het melden van vermoedens:
Veilig Thuis: 0800 - 2000 (gratis) - www.ikvermoedhuiselijkgeweld.nl

NJi gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. Sluit mededeling over cookies