Professionalisering

'De kinderen zijn de reden waarom ik hier al twaalf jaar werk'

Als kinderwerker bij Voor Welzijn werkt Shailesh Ramnath met kinderen tussen 4 en 12 jaar in de Haagse Houtwijk. 'Eerst werden we als een soort knutselclub gezien. Nu als een volwaardige vorm van sociaal werk.

Shailesh Ramnath'Ik doe dit werk al twaalf jaar, altijd op deze locatie. Dat is best uniek. Ik ken daardoor veel kinderen in de buurt. De jongeren in groep 8 kende ik al toen ze nog baby's waren. Dat heeft voordelen: ik ben een vertrouwd gezicht voor jongeren, ze weten wat ze aan me hebben en ik kan ze makkelijk aanspreken.'

Hoe haal jij voldoening uit jouw werk?

'Voor mij is het belangrijk om te zien wat mijn werk oplevert. Soms is dat als iemand na een paar jaar terugkomt om te vertellen hoe hij zijn tijd hier heeft ervaren. Dan is het mooi om te zien dat het goed gaat met die kinderen. Dat ze naar school gaan en een baantje hebben, en niet bijvoorbeeld zijn afgegleden naar criminele activiteiten.'

Kom je daarvoor iedere dag je bed uit?

'Ja, voor de kinderen. Zij zijn de eerste reden waarom ik hier ben gaan werken en ik nog steeds hier ben. Ik heb een grote groep kinderen van wie de ouders in het buitenland geboren zijn. Ik zie de spagaat tussen hun cultuur thuis en de cultuur buiten. Zij zijn zoekende waar ze thuis horen. Dan is het fijn om ze een plek te bieden waar ze zichzelf kunnen zijn. Ik ben hier elke dag, dus ze kunnen hier altijd komen. Ook als ik ergens aan het eten ben, kunnen ze bij me terecht. Als ik in de buurt ben, ben ik aan het werk.'

Welk beeld had je van dit werk toen je op school zat?

'Op school had sociaal werk een geitenwollensokkenimago. Geen van ons bedacht toen om iets in sociaal werk te gaan doen. Nog steeds kennen veel mensen het kinderwerk niet, ook binnen de sociale sector. Zo werd vroeger het kinderwerk niet uitgenodigd voor overleggen in de wijk. Maar ik ben er gewoon bij gaan zitten. Eerst dachten ze dat ik de doelgroep was, een jongere uit de buurt. Maar later vonden ze het toch wel handig als ik erbij was, omdat ik veel kinderen ken. Dus nu word ik voor alles uitgenodigd. Eerst werden we als een soort knutselclub gezien, nu als een volwaardige vorm van sociaal werk.'

Wat heb jij nodig om goed dit werk te kunnen doen?

'Voor het sociaal werk is het belangrijk om de ruimte te krijgen. We zijn erg afhankelijk van het beleid dat de gemeente iedere vier jaar maakt. En iedere vier jaar moeten we verantwoorden wat we doen en waarom we dat doen, ook al werken we hier al tien of twintig jaar. Ik denk dat de gemeente onze professionaliteit serieuzer moet nemen. We zijn professionals, en hebben een opleiding gevolgd.'

'De gemeente wil elk jaar onze resultaten zien. Maar soms ben ik met een kind of een jongere drie of vier jaar bezig, en zie je dan pas resultaat. We werken met mensen, niet met producten. Dus het is belangrijk om de tijd te krijgen.'

Hoe ga je daarmee om?

'Als sociaal werkers moeten we goed uitleggen en laten zien wat we doen. En ook wat we niet doen. Van nature willen sociaal werkers graag mensen helpen, en daardoor zeggen we misschien te vaak ja. Ook als we overlopen van het werk. Dat heb ik in de afgelopen jaren wel geleerd: als iets niet lukt, dan parkeren we dat en kijken we wat op dat moment het belangrijkste is voor de kinderen.'

'Tegelijkertijd zou een extra kinderwerker fijn zijn. Regelmatig loop ik in m'n eentje alle ruimtes af om alle kinderen te helpen bij hun huiswerk. En dan zitten er ook nog een stuk of tien kleuters die mijn aandacht nodig hebben.'

Wat betekent vakmanschap voor jou?

'Voor mij ligt dat in het verlengde van professionaliteit. We werken met mensen; ontwikkelingen gaan snel. Ik vind het belangrijk om te blijven leren en me te blijven verdiepen.'

Hoe doe jij dat?

'Door vakliteratuur bij te houden en artikelen te lezen. En ik vind het fijn om met andere kinderwerkers te spreken. Ik ga weleens op werkbezoek, naar een collega in een andere stad. Daar hebben ze vaak met dezelfde problemen of thema's te maken, maar kijken ze er anders naar. Die werkbezoeken zou ik gestructureerder kunnen doen.'

Mis je weleens kennis of kunde voor je werk?

'Een paar jaar geleden kregen we veel Poolse kinderen in de buurt. Ik weet weinig van de Poolse cultuur, dus daar wilde ik meer over weten. Twee jaar later organiseerde de gemeente voorlichtingsbijeenkomsten. Maar dat vond ik eigenlijk net te laat.'

'Ik heb een keer meegedaan aan een aantal studiedagen in Brussel over islam en opvoeding. Dat was nuttig, omdat ik nu inhoudelijker met ouders over de islam kan praten. En voor de kinderen is het fijn dat iemand interesse heeft in wie ze zijn en wat ze doen. De islam is daar een belangrijk onderdeel van.'

Hoe leer je van je directe collega's?

'Binnen ons stadsdeel werken we met drie kinderwerkers. Maar doordat we wijkgericht moesten gaan werken, zijn we eilandjes geworden. We proberen elkaar nu vaker op te zoeken, ook omdat ieder zijn eigen sterke punten heeft. Eén collega heeft een sportopleiding gedaan, dus soms vraag ik hem om mee te denken voor een sportactiviteit. Een andere collega maakt makkelijk contact met kinderen van het speciaal onderwijs. Dan kijk ik hoe hij dat doet en waarom dat goed werkt.'

Haal jij ook na twaalf jaar nog steeds voldoening uit je werk?

'Ja, ook doordat ik steeds op zoek ga naar andere dingen. Ik vind het belangrijk om te vertellen wat ik doe, en denk graag mee over het kinderwerk. In de afgelopen jaren heb ik veel gedaan en geleerd, en ik vind dat ik die ervaring ook moet teruggeven. Zeker als collega's dit goed kunnen gebruiken in hun werk met kinderen en jongeren.'

Vragen?

Pauline van Viegen is contactpersoon.

Foto Pauline van Viegen

NJi gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. Sluit mededeling over cookies