Rogier: 'Alleenstaand ouderschap voelde als overleven'

Samenwerken bleek lastig

Toen de scheiding rond was bleek het niet makkelijk voor Rogier en zijn ex-vrouw om samen te werken als co-ouders van hun zoon. 'Via mediation zijn we tot een co-ouderschapsplan gekomen. We verdelen het ouderschap fifty-fifty. Niet week op week af, maar ik zie hem elke week en daar zit een ritme in.'

Al vroeg besloot Rogier dat contact met zijn ex niet mogelijk was. 'De communicatie werd erg agressief. Ik heb toen gekozen voor zo min mogelijk contact. Misschien niet het beste voor onze zoon, maar het kon echt niet anders.' Inmiddels verloopt alle communicatie via school en de nieuwe partner van zijn ex.

Een chaotisch en stressvol begin

Vlak na de scheiding veranderde Rogier van werk. Hij werd zelfstandig ondernemer. 'Ik moest ineens veel meer vooruitdenken: wanneer is mijn zoon bij mij en kan ik mijn werk daaromheen plannen? Mijn hoofd zat zo ontzettend vol. In het begin was het chaotisch en stressvol.'  

Hij herinnert zich een moment waarop hij was vergeten dat zijn zoon vakantie had. 'Toen moest hij een week naar mijn broer. Dan heb je toch het gevoel dat je faalt.' Inmiddels ervaart hij minder schuldgevoel als hij een klant moet afzeggen. 'Dan leg ik gewoon uit dat ik met mijn zoon ben. Hij heeft altijd prioriteit.'

Financiële zorgen

Het einde van Rogiers relatie en het begin van zijn nieuwe carrière brachten ook financiële zorgen met zich mee. 'Ik heb ontzettend veel gepiekerd.' Hij was trots op zijn gezin en zijn zelf gekochte huis in Amsterdam. 'En ineens was ik terug bij af.' Voor zijn gevoel begon hij opnieuw, op het niveau van zijn studentenleven: 'Alleenstaand en weer terug naar een klein huis. Maar dan met een kind. Ik dacht echt: wat doe ik fout?'

Waarom lukt het anderen wel?

Rogier had lange tijd het gevoel er alleen voor te staan. 'Er was niemand op wie ik kon leunen. Niemand die zei: "het komt wel goed", of "weet je wat, dan gaan we dat zo en zo doen". En dan zie je om je heen allemaal mensen die het wel leuk hebben met elkaar en dan denk je: waarom lukt het anderen wel?'

Maar dat gevoel slijt, merkt hij. 'Langzaamaan wordt alles vanzelfsprekender, voor mijn zoon en voor mijzelf. Je bent helemaal niet alleen, je bent met zijn tweeën en dat is eigenlijk heel gezellig.' Tegen anderen noemt hij zichzelf liever co-ouder dan alleenstaand ouder. 'Dat is het magische woord. Dat voelt fijner. Alsof je ergens samen mee bezig bent.'

Die verandering betekende niet dat alles meteen makkelijk werd. Hij vond het moeilijk als zijn zoon bij zijn moeder was. 'Alsof ik een ledemaat miste.' Inmiddels kan hij ook daarvan de andere kant zien. 'Nu geniet ik soms juist van de kinderloze dagen. Het hoort erbij, en af en toe is het ook fijn om even helemaal in je eigen wereld te zijn.'

Sterk blijven voor je kind

De emotionele kant van de scheiding vond Rogier ook zwaar. 'Ik voelde dat ik hem teleurstelde. Het is mislukt, de relatie met zijn moeder. Voor hem was de beginfase ontzettend pittig. Dan lag hij 's avonds in zijn bed te huilen en dacht ik alleen maar: ik moet sterk zijn voor hem. Dan ga je de volgende dag naar je werk en dan komt je eigen pijn.'

Rogier nam bewust die sterke rol aan. 'Ik wilde mijn emoties niet op zijn bord leggen. We praatten open over zijn gevoelens, en ik vertelde dat ik ook verdriet had, maar vooral dat ik de situatie onder controle had.' Die stabiliteit vond hij belangrijk. 'Hij moest voelen dat het goed ging komen.' 

Zonder oordeel luisteren is beter dan advies 

Achteraf gezien was Rogier niet zo alleen als het soms voelde. 'Ik had steun van mijn moeder, mijn oudste zus, familie en vrienden. Soms via appjes of telefoontjes, soms heel praktisch.' Hij kon zijn zoon bij zijn broer of zus onderbrengen als hij moest werken of even weg wilde. 'Die hulp werd niet altijd letterlijk aangeboden, maar ik wist dat ik erop kon terugvallen.'  

Ook vrienden boden steun en afleiding. Een oud-collega hielp zelfs bij het zoeken naar een huis en nam een deel van het werk uit handen. 'Zij heeft echt een heel groot hart.' Op momenten dat hij vastzat in zijn hoofd hielp het hem vooral om tijd door te brengen met mensen die goed konden luisteren. 'Iemand die zonder oordeel aanwezig is en begrijpt wat bij mijn situatie past, gaf me meer steun dan advies of oplossingen.' 

Twee oudergesprekken

De school van zijn zoon ging volgens Rogier zorgvuldig om met de situatie. 'Ze wisten dat mijn ex-vrouw en ik geen contact hebben en hielden onze zoon goed in de gaten. In het begin had hij veel moeite met de situatie. Hij liep toen een leerachterstand op en toen werd de intern begeleider betrokken. Dat deden ze heel goed. Ook voeren ze twee oudergesprekken in plaats van één. Één met mij en één met de moeder. Dus hetzelfde gesprek twee keer.'

De voordelen van alleenstaand ouderschap

Het voordeel van alleenstaand ouderschap is volgens Rogier dat hij meer zeggenschap heeft in de opvoeding. 'Ik kan doelgericht mijn eigen visie volgen, zonder steeds discussie te hebben over kleine dingen.' Dat geeft rust. 'Ik voel me zelfverzekerder in het opvoeden en kan sneller schakelen.'

Ondanks alles bleef Rogier genieten van het ouderschap. 'Ik heb het altijd leuk gevonden. Ook in moeilijke periodes waren er kleine momenten die alles lichter maakten. Dan liggen we samen in bed en zegt hij iets heel moois. Het voelt inmiddels veel minder zwaar dan in het begin.'

Door bezig te blijven en dingen te doen die hem energie geven, voelt Rogier zich sterker. 'Ik had het nodig om het gevoel te houden dat ik ergens naartoe werkte, dat er een plan was. Dat gaf houvast. Uiteindelijk voel je je vooral trots. Het stof is neergedaald, alles loopt vanzelfsprekender. Ouderschap blijft het allertofste project.'